படித்ததில் பிடித்தது ! கவிஞர் இரா .இரவி !

நன்றி Soul Symphony எத்தனை வருஷம் கழிச்சு யோசிச்சாலும், சில பழைய நினைவுகள் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பாரமா வந்து உட்காந்துகிடும். நேத்து நைட் சும்மா பழைய போட்டோஸ் ஸ்க்ரோல் பண்ணிட்டு இருக்கும்போது, ஒரு அஞ்சு ஆறு வருஷத்துக்கு முன்னாடி எடுத்த போட்டோ கண்ணுல பட்டது. உடனே மனசுக்குள்ள ஒரு மெல்லிய வலி... "சே, அன்னைக்கு மட்டும் நான் அந்த தப்பான முடிவை எடுக்காம இருந்திருந்தா, அந்த மனுஷனை அவ்வளவு நம்பாம இருந்திருந்தா, இன்னைக்கு என் லைஃப் எவ்வளவோ அமைதியா இருந்திருக்குமே"னு மனசு பழையபடி குற்ற உணர்ச்சியில மூழ்க ஆரம்பிச்சது. நம்ம எல்லாருமே என்னைக்காவது ஒருநாளாவது இப்படி யோசிச்சு நம்மையே கஷ்டப்படுத்தியிருப்போம். "அன்னைக்கு ஏண்டா அவ்வளவு முட்டாள்தனமா நடந்துகிட்டோம்?", "ஏன் அந்த வாய்ப்பை விட்டுட்டோம்?", "ஏன் அந்த இடத்துல அமைதியா போகாம தேவையில்லாம சண்டை போட்டோம்?" அப்படின்னு நாம அன்னைக்கு செஞ்ச தப்புகளுக்கு, இன்னைக்கு இருக்கிற அறிவை வச்சு தீர்ப்பு எழுதி நம்மையே தண்டிச்சுட்டே இருப்போம். ஒரு நிமிஷம் யோசிச்சுப் பாருங்க… அன்னைக்கு அந்த அனுபவம், அந்த அடி, அந்த ஏமாற்றம் கிடைக்காம இருந்திருந்தா... இன்னைக்கு நாம வச்சிருக்கிற இந்த முதிர்ச்சியும், தெளிவும் நமக்குக் கிடைச்சிருக்குமா? உண்மையா சொல்லணும்னா, அன்னைக்கு இருந்த அந்த 'பழைய நமக்கு' அவ்வளவுதான் புரிதல் இருந்தது. அன்னைக்கு இருந்த அனுபவத்துக்கு அதுதான் சரி போலும்னு தோணியிருக்கும். காலம் மட்டும்தான் சில பாடங்களை நமக்கு கத்துக் கொடுக்க முடியும். அடிபடாம எந்த மனுஷனும் இங்கே பக்குவப்படுறதே இல்லை. நாம செய்ற மிகப்பெரிய தப்பே என்ன தெரியுமா? காலம் கத்துக் கொடுத்த பாடத்தை வச்சு, அன்னைக்கு இருந்த நம்ம அறியாமையை நினைச்சு சுய இரக்கத்துலயும் குற்ற உணர்ச்சியிலயும் வாழ்றதுதான். "அன்னைக்கு எனக்கு அது தெரியாம போயிடுச்சே" அப்படின்னு உங்களை நீங்களே மன்னிச்சு ஏத்துக்கிற அந்த நொடியிலதான், மனசுல இருக்கிற பாதி பாரம் இறங்கி ஓடும். அதுக்கப்புறம் தான் அந்த விஷயம் எனக்கே புரிஞ்சது. கடந்த காலத்துல விழுந்த இடங்களை நினைச்சு இன்னைக்கு அழுதுட்டே இருக்கிறதை விட, "பரவாயில்லை, அது எனக்கு ஒரு நல்ல பாடம்"னு கடந்து போறதுதான் உண்மையான அமைதி. உங்க மனசுக்குள்ளயும் இப்படி ஏதோ ஒரு பழைய சம்பவம் இன்னும் பாரமா உட்கார்ந்திருக்கா? இதுல உங்களுக்கு அதிகமா பட்ட வரி எது?