படித்ததில் பிடித்தது ! கவிஞர் இரா .இரவி !

நான் பண்றது தியானம்தானா? இல்லை என்னை நானே ஏமாத்திக்கிறேனா?" அப்போ என் குரு என் தோள தொட்டுச் சொன்ன வார்த்தைகளும், இத்தனை வருஷ ஆன்மீகத் தேடல்ல என் கண்ணீர்லயும் அமைதிலயும் நான் உணர்ந்த உண்மைகளும் இதுதான். ரொம்ப எமோஷனலா, ஆனா அக்மார்க் உண்மையா சில விஷயங்களை உங்ககிட்ட பகிர்ந்துக்க ஆசைப்படுறேன். நீங்க சரியான பாதையிலதான் போறீங்கன்றதை இதோ இந்த மாற்றங்கள் வச்சு நீங்க உணரலாம்: 1. உங்க காயங்கள் உங்களை வலிக்கிறதை நிறுத்தும்: நாம ஏன் தியானத்துக்கு வர்றோம்? ஏதோ ஒரு ஏமாற்றம், வலி, துரோகம், இல்லனா மனசுக்குள்ள இருக்கிற ஒரு பெரியempty ஸ்பேஸ். தியானம் சரியாகக் கைகூடும் போது, பழைய கசப்பான நினைவுகள் உங்க மனசுல தலைதூக்கும். ஆனா ஆச்சரியம் என்னன்னா, முன்னாடி மாதிரி அது உங்களை அழ வைக்காது, கோபப்படுத்தாது. அந்த வடுக்களைப் பார்த்து நீங்க புன்னகைக்க ஆரம்பிப்பீங்க. உங்க கடந்த காலம் உங்களை வதைக்கிறதை நிறுத்துற அந்த நொடிதான்... தியானத்தோட முதல் வெற்றி. 2. நீங்க மனிதர்களை நேசிக்க ஆரம்பிப்பீங்க, அவங்க குணங்களை அல்ல: முன்னாடி எல்லாம் யாராச்சும் தப்பு பண்ணா கத்துவோம், இல்லனா அவங்களை வெறுப்போம். ஆனா தியானம் உங்களுக்குள்ள இறங்கும்போது, தப்பு பண்றவங்களைப் பார்த்தா கோபம் வராது, ஒருவிதமான பரிதாபம் வரும். "பாவம், இவங்களுக்குள்ளயும் எவ்வளவு பதற்றம் இருந்தா இப்படி நடந்துக்குவாங்க" அப்படின்ற பேரன்பும், எல்லாரையும் மன்னிக்கிற குணமும் தானா வரும். உங்களுக்கே தெரியாம உங்க கண்ணுல ஒரு ஈரப்பதம், மத்தவங்க மேல ஒரு கருணை பிறக்கும். 3. அந்த 'சும்மா இருக்கும்' சுகம்: போன் இல்லாம, டிவி இல்லாம, பேச ஆள் இல்லாம, ஒரு பத்து நிமிஷம் உங்களால தனியா ஒரு இடத்துல அமைதியா உட்கார முடியுதா? எந்தப் பதற்றமும் இல்லாம, "நான் இப்போ உயிரோட, இந்த நிமிஷத்துல இருக்கேன், அதுவே போதும்" அப்படின்ற ஒரு ஆழமான நிறைவு உங்களுக்குள்ள வருதா? அப்போ நீங்க தியானத்துலதான் இருக்கீங்க. உலகத்துல இருக்குற எல்லா சொத்தையும் விட, உங்க மனசோட அமைதிதான் உங்களுக்குப் பெருசுன்னு தோண ஆரம்பிக்கும். 4. எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாத கண்ணீர்: சில நாள் தியானத்துல உட்காரும்போது, கண்ணுல இருந்து காரணமே இல்லாம கண்ணீர் வழியும். அது துக்கத்துல வர்ற கண்ணீர் இல்லை; நமக்குள்ள இருக்குற ஆன்மா, பிரபஞ்சத்தோட பேரன்பை உணரும்போது வர்ற ஆனந்தக் கண்ணீர். "எனக்கு அது வேணும், இது வேணும்" அப்படின்ற வேண்டுதல்கள் எல்லாம் மறைஞ்சு, "இந்த வாழ்க்கையைக் கொடுத்ததுக்கு நன்றி" அப்படின்ற நன்றியுணர்வு (Gratitude) மட்டும் நெஞ்சு முழுக்க நிறையும். > என் குரு ஒருமுறை சொன்னார்: "தியானம்ன்றது கடலுக்குள்ள முங்கி முத்தெடுக்கிற மாதிரி இல்லைப்பா. அலையே இல்லாத அமைதியான குளத்துல, உன்னோட பிம்பத்தை நீயே தெளிவா பார்க்கிற மாதிரி. நீ உன்னை எப்போ முழுசா ஏத்துக்கிறியோ, அப்பவே தியானம் தொடங்கிடுச்சு." தியானத்துல உட்காரும்போது எண்ணங்கள் வர்றதேன்னு தயவுசெஞ்சு உங்களைக் குற்றவாளியா நினைக்காதீங்க. அது உங்க தப்பு இல்லை. குழந்தை மாதிரி அடம் பிடிக்கிற மனசை, அன்பா தட்டிக்கொடுத்து, மூச்சு மேல கவனத்தை வையுங்க. கண்ணை மூடி உட்காரும் அந்தச் சில நிமிடங்கள், இந்த உலகத்துக்கே தெரியாத உங்களுக்கும் அந்தப் பிரபஞ்சத்துக்குமான ஒரு ரகசியக் காதல் கதை. அதை ரசிச்சுப் பண்ணுங்க. நீங்க போற பாதை மிகச் சரியானது!