படித்ததில் பிடித்தது ! கவிஞர் இரா .இரவி

Abithra Sivasubramaniam மரணம் மரணம் பற்றி நாம் அதிகமாகப் பேசுவதில்லை. அது தொலைவில் இருக்கும் வரை அது பிறருக்கான ஒரு நிகழ்வாகவே தெரிகிறது. ஒரு நாள் யாரோ ஒருவர் இறந்துவிட்டார் என்ற செய்தி வருகிறது. சில நிமிடங்கள் அதிர்ச்சி. சில மணி நேரங்கள் துக்கம். சில நாட்கள் நினைவு. பிறகு வாழ்க்கை மீண்டும் வழக்கம்போல ஓடத் தொடங்குகிறது. ஆனால் அந்த மனிதரின் உலகம் அங்கேயே முடிந்துவிட்டது. அவருடைய தொலைபேசி அமைதியாகிவிடும். அவருடைய அறை அப்படியே இருக்கும். அவர் பயன்படுத்திய பொருட்கள் அங்கேயே இருக்கும். அவர் தினமும் அமர்ந்த நாற்காலியும் இருக்கும். இல்லாதது மட்டும் அந்த மனிதர். மரணம் என்பது ஒரு உயிர் நின்றுபோவது மட்டுமல்ல. ஒரு குடும்பத்தின் அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒரு குரல் இனி கேட்காமல் போவது. ஒரு வீட்டில் ஒரு இடம் நிரந்தரமாக காலியாகிவிடுவது. ஒருவரை அழைக்க நினைத்து தொலைபேசியை எடுத்துவிட்டு அழைக்க முடியாது என்பதை நினைவுபடுத்திக்கொள்வது. அதுதான் மரணத்தின் மிகவும் கொடூரமான உண்மை. நாம் இறந்தவர்களை ஒரே நாளில் இழப்பதில்லை. அவர்கள் இல்லாததை சிறிய சிறிய தருணங்களில் மீண்டும் மீண்டும் உணர்கிறோம். அவர்கள் விரும்பிய பாடல் கேட்கும்போது. அவர்கள் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தைப் பார்க்கும்போது. அவர்களுக்குப் பிடித்த உணவைப் பார்க்கும்போது. அவர்களின் பெயரை யாராவது சொல்லும்போது. அப்போது மரணம் மீண்டும் ஒருமுறை நம்மைத் தொடுகிறது. அதனால்தான் மரணம் வாழ்க்கையின் எதிரி மட்டுமல்ல. அது வாழ்க்கையின் நிலையாமையை மிகத் தெளிவாகக் காட்டும் உண்மை. நாம் நாளை பேசலாம் என்று தள்ளிப்போடும் சில உரையாடல்கள் இருக்கின்றன. பிறகு பேசலாம் என்று ஒத்திவைக்கும் சில அன்புகள் இருக்கின்றன. ஒருநாள் சந்திப்போம் என்று வைத்திருக்கும் சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் வாழ்க்கைக்கு “பிறகு” என்ற வார்த்தைக்கு எப்போதும் உத்தரவாதம் இல்லை. மரணம் எப்போது வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. அதனால் மரணத்தை நினைப்பது வாழ்க்கையை வெறுப்பதற்காக அல்ல. இன்று நம்மிடம் இருப்பவர்களின் மதிப்பை நினைவுபடுத்துவதற்காக. அம்மாவின் குரல் இருக்கும்போது கேட்போம். அப்பாவின் அருகில் இருக்கும்போது பேசுவோம். நண்பர்கள் இருக்கும்போது சந்திப்போம். நேசிப்பவர்களிடம் அன்பை மறைக்காமல் சொல்வோம். மன்னிக்க வேண்டிய இடத்தில் மன்னிப்போம். நன்றி சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் நன்றி சொல்வோம். ஏனென்றால் சில வார்த்தைகளுக்கு சொல்லப்படாத காலம் மீண்டும் கிடைக்காது. மரணம் வாழ்க்கையை அர்த்தமற்றதாக்குவதில்லை. மாறாக, நமக்குக் கிடைத்த இந்தச் சிறிய வாழ்க்கை எவ்வளவு அரியதென்று அது அமைதியாக நினைவூட்டுகிறது. ஒருநாள் நம்முடைய பெயரும் யாரோ ஒருவரின் நினைவாக மாறும். நம்முடைய குரல் யாரோ ஒருவரின் நினைவில் மட்டும் இருக்கும். நம்முடைய அறை நம்மில்லாமல் இருக்கும். ஆனால் அதுவரை… வாழ்க்கை இருக்கிறது. மூச்சு இருக்கிறது. அன்பு இருக்கிறது. நம்மை நேசிக்கும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். அதனால் மரணத்தைப் பற்றி பயந்து வாழ்க்கையைத் தவறவிடாமல், மரணம் ஒருநாள் வரும் என்பதை அறிந்தபடியே இன்று கிடைத்த வாழ்க்கையை முழுமையாக வாழ்வோம். ஏனென்றால் மரணம் நிச்சயம். ஆனால் இன்றைய நாள் நமக்குக் கிடைத்திருப்பது மட்டும் ஒரு பரிசு.