படித்ததில் பிடித்தது ! கவிஞர் இரா .இரவி

Abithra Sivasubramaniam அம்மா பேசுகிறாள் அவள் கேட்கும் “சாப்பிட்டாயா?” என்பதற்குள் ஒரு நாள் முழுவதும் உன்னை நினைத்திருந்த அக்கறை இருக்கும். “எங்கே போகிறாய்?” என்பதற்குள் உன்னை கட்டுப்படுத்தும் எண்ணத்தைவிட நீ பாதுகாப்பாகத் திரும்பி வர வேண்டும் என்ற பயம் இருக்கும். “பத்திரமாகப் போ” என்பதற்குள் அவள் சொல்லாமல் வைத்திருக்கும் ஆயிரம் கவலைகள் இருக்கும். வயதாக வயதாக அம்மாவின் பேச்சு மட்டும் மாறுவதில்லை. அதை கேட்கும் நம்முடைய காதுகள்தான் மாறுகின்றன. சிறுவயதில் அம்மாவின் அறிவுரை தொந்தரவாகத் தோன்றும். வளர்ந்த பிறகு அதே வார்த்தைகள் அன்பாகத் தோன்றத் தொடங்கும். ஒரு காலத்தில் “ஏன் இவ்வளவு கேட்கிறாய்?” என்று எரிச்சலுடன் பதில் சொன்னிருக்கலாம். ஆனால் ஒரு நாள் அவள் கேட்பதற்கு யாரும் இல்லாத வீட்டில் அந்தக் கேள்விகளையே மனம் தேடத் தொடங்கும். அம்மாவின் குரலுக்கு ஒரு தனி பாதுகாப்பு இருக்கிறது. உலகம் முழுவதும் நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டாலும் “என்னாச்சு?” என்று முதலில் கேட்கும் குரல் அது. நாம் வெற்றிபெற்றால் நம்மைவிட மகிழ்வதும், நாம் தோற்றால் நம்மைவிட அதிகமாக வருந்துவதும், நாம் உடைந்து போனால் அதை வார்த்தைகளில் சொல்லாமலேயே புரிந்துகொள்வதும் பல நேரங்களில் அம்மாதான். ஆனால் அம்மாவும் ஒரு மனிதர்தான். அவளுக்கும் சோர்வு இருக்கும். அவளுக்கும் சொல்லப்படாத ஆசைகள் இருக்கும். அவளுக்கும் யாராவது “நீ எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று கேட்க வேண்டும். அவள் எப்போதும் வலிமையானவளாக இருப்பதில்லை. சில நேரங்களில் அவளுடைய குரலுக்குப் பின்னாலும் ஒரு சோர்ந்த மனம் இருக்கும். அதனால் அம்மா பேசும்போது அவள் சொல்லும் வார்த்தைகளை மட்டும் கேட்காமல் அந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் அன்பையும் கேளுங்கள். அவள் மீண்டும் மீண்டும் அதே விஷயத்தைச் சொன்னாலும் ஒருநாள் அந்தக் குரல் நம்முடைய வாழ்க்கையில் இருக்காமல் போகலாம். அப்போது அவள் சொன்ன வார்த்தைகளில் எவ்வளவு அன்பு இருந்தது என்பதை நினைத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டியிருக்கும். அம்மா பேசுகிறாள்… கேட்க நேரம் இருக்கும் போதே கேளுங்கள். பதில் சொல்ல முடியும் போதே பதில் சொல்லுங்கள். அவள் குரல் இருக்கும் போதே அதன் மதிப்பை உணருங்கள். ஏனென்றால் அம்மாவின் குரல் என்பது வீட்டுக்குள் கேட்கும் ஒரு குரல் மட்டுமல்ல… நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் எங்கிருந்தாலும் “நீ தனியாக இல்லை” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு வாழ்நாள் அன்பின் குரல்.

கருத்துகள்